Amanita muscaria

Comestibilidad:

Tóxica

Raiña (Amanita caesaria)

A Raiña  (Amaniña caesaria), non se debe recoller estando aun pechada, debe abrir-se polo menos meio sombreiro.

A cociñeira que as prepara non ten que ser un perito en micoloxía e saber vários detalles que o cogumelo que vai cociñar é tóxica.

Por exemplo estes ovos de Amaniña Caesarea traían un intruso a Amaniña gemmata tóxica, nun princípio as placas algodonosa poden dar a primeira pista e se despois a abrimos ao meio, xa se ve que non ten marcada o amarelo ouro que ten a Amaniña caesaria.

O peor é cando entra unha Amanita phalloides como esta 

E É MORTAL

RAIÑA (Amanita caesarea)

24/09/2010 Valdeorras

Amanita rubescens (Pers.) Fr.

Amanita rubescens (Pers.) Fr.
Fungo do viño
Observazóns:
É unha amanita que ten como principal característica diferenciadora o envermellarse a carne nas feridas. no sombreiro predominan os tons pardo rosáceos ou pardo roxizos, acostuma estar recubrido de escamas irregularmente repartidas de cor grisáceo ou tinxidas de rosa. Pé anillado de cor blanquecino ou viñoso cara a basee que é bulbosa e con volva flocosa fráxil e efémera. Trata-se dunha espécie que mostra un alto grau de variabilidade morfolóxica, podese confundir-se en ocasións con Amaniña spissa, cuxa carne non envermella. Boa comestibel pero tóxica en cru por conter substáncias hemolíticas que se destruen co calor.
Ecoloxia:
Moi comun e abundante, comeza a frutificar a meados de primavera, pero dá os principais brotes en verán e outono. Habita en grande variedade de bosques de coníferas e de caducifolios, sendo moi frecuente baixo piñeiros, píceas, haxas e carvallos. Aparece de forma solitária ou mais comunmente en pequenos grupos.

Bibliografia:

Castro M. 2004. Cogomelos de Galícia e norte de Portugal Pagina 135
Castro M & Justo A. & Lorenzo P & Soliño A. 2005. Guia Micolóxica dos ecosistemas Galegos. Paxina 125
Frutos Isidro & Romero Manuel 2007, Setas de la Serena. Pagina 72
Garcia-Echave Mª Cristina, 2009, Guia de setas de Burela y A Mariña Pagina 52
P. Iglesias, 2002-2004, Setas del Parque Natural de Urkiola Vol.. I, Pagina 72
Marcote J.M.C & Pose M & Traba J.M. Cogomelos de Galicia. Pagina 160
Mendaza R. & Diaz Montoya, 1987, Las setas. Pagina 320
Mendaza R. & Díaz Montoya, 1994, Las setas en la Naturaleza Tomo I Pagina 091
Pacioni Giovanni 1980 Guia de Hongos Pagina
Palazón F., 2001, Setas PARA TODOS Pagina 360
Sánchez J,A.& García A. Atlas de los hongo de Castilla y León. Pagina 304

Amanita caesarea (Scop.: Fr.) Pers.

Amanita caesarea (Scop.: Fr.) Pers.

Nome comun:
Raiña

Observazóns:
É a raíña dos cogumelos para moitos pola sua beleza e a sua óptima comestibilidade, inconfundibel pola combinación de cores que ten: anaranxado mais ou menos vivo no sombreira ( normalmente sen restos da volva ), amarelo en láminas e pé, branco enxebre na volva ( en forma de saco ). Non confundir con Amaniña muscaria.
Ecoloxia:
Habita en lugares secos, con preferéncia por chans pizarrosos, ben aireados e xéneralmente orientados ao sul, baixo castañeiros. Frutifica en épocas cálidas, en grupos, entre mediados de agosto e mediados de outubro príncipalmente. É cada vez mais rara debido á disminución dos seus hábitats preferidos.
Em Valdeorras entre os ervecidas e a tinta xá poucos se ven.

Bibliografia:

Castro M. 2004. Cogomelos de Galícia e norte de Portugal Pagina 121
Castro M & Justo A. & Lorenzo P & Soliño A. 2005. Guia Micolóxica dos ecosistemas Galegos. Paxina 85
Cetto B., 1978, Guía de los Hongos de Europa – T-II Pagina
De Diego Calonge F., 1979, Setas (Hongos) Guía ilustrada Pagina
Frutos Isidro & Romero Manuel 2007, Setas de la Serena. Pagina
Garcia-Echave Mª Cristina, 2009, Guia de setas de Burela y A Mariña Pagina
Gerrit J. Keizer, 2000, La Enciclopedia de las setas, Pagina
Lange J.E & Lange D.M & LLimona X. Hongos de Europa. Pagina
Lotina Benguria R., 1972, Las Setas Comestibles de Europa. Pagina
P. Iglesias, 2002-2004, Setas del Parque Natural de Urkiola Vol.. I, Pagina 70
Marcote J.M.C & Pose M & Traba J.M. Cogomelos de Galicia. Pagina
Mendaza R. & Diaz Montoya, 1987, Las setas. Pagina 308
Mendaza R. & Díaz Montoya, 1994, Las setas en la Naturaleza Tomo I Pagina 143
Pacioni Giovanni 1980 Guia de Hongos Pagina
Palazón F., 2001, Setas PARA TODOS Pagina 345
Sánchez J,A.& García A. Atlas de los hongo de Castilla y León. Pagina 290
Zamora J C. Gasteromycetes. 2006 Pagina
S.C.M., 1982-2003, Bolets de Catalunya (Láminas)
(Os libros son para os-ler, pero olla a quen llos emprestas.
Estas fichas as emprestei a un profesor do Coléxio de Vilariño de Conso.
Pasan os anos e aun me cantan os oidos.Cando pase por O Barco chas devolvo)